CEHENNEM DAĞI'ndan alıntı:

Güneş sarp kayalıkların üzerinde yükselmeye başlarken kartallar da gökyüzünde sabah danslarına başlamışlardı. Birbiri ardı sıra kendilerini yuvalarından boşluğa salan onlarca kartal sanki güneşe erişmek istercesine kanyonun üzerinde döne döne yükseliyorlardı. Yükselmek kartallar için özgürlük demekti. Süzülerek yükselirken attıkları çığlıklar kanyonda yankılanıyordu. Henüz uçamayan yavrular ise kanatlarını çırparak güçsüz ve cılız çığlıklarla kendilerini yuvalarından özgürlüğe bırakacakları günü hayal ediyorlardı. Ancak biri vardı ki, bugün onun günüydü. Kanyon duvarının üzerindeki yuvasının kenarında kendini boşluğa atmaya hazır küçük bir kartal kanatlarını telaşlı bir şekilde çırpmaya başlamıştı. Annesi sabah dansı için yuvadan ayrılalı epey olmuştu. Yuvanın ucuna kadar gelip gelip kanat çırparak cılız çığlıklar atmıştı. Artık içindeki o karşı konulamaz arzuyu engelleyemiyordu. Daha fazla bekleyemedi. Diğer yuvalardan kendisini cesaretlendirmek için yükselen acemi çığlıkların eşliğinde heyecanı tam zirvedeyken küçük kartal kendini boşluğa bırakıverdi. Önce panik içinde kanatlarına öyle bir yüklendi ki adeta nefesi kesildi. Bir iki yalpaladı, düşeceğini sandı ama altındaki havanın kendisini adeta yastık gibi havalandırdığını görünce kendine güveni geldi ve sakinleşti. İşte uçuyordu. Yukarıda, güneşe yakın bir yerden annesinin kendisini izlediğini biliyordu. Şimdilik o kadar yükseğe tırmanmaya cesareti yoktu ama kısa sürede kendisi de annesi, babası ve diğer erişkin kartallar gibi döne döne yükselip kayalığın üzerindeki yuvadan o hep hayran hayran seyrederek bir gün ben de aynısını yapacağım diye özlemini kurduğu kartal dansını yapacaktı. İçi içine sığmıyordu. Ağzını açtı ve gırtlağının derinliklerinden annesininkine benzer bir sesle diğer yuvalardaki uçmaya hazırlanan küçük kartallara doğru bir sevinç çığlığı attı. Artık o da özgür bir kartaldı. Kanyon duvarındaki yuvalardan kendisini kanat çırpıp çığlıklar atarak tebrik eden arkadaşlarına son bir kez bakıp çok geçmeden gerçek bir kartal çığlığına dönüşecek sesi ile selamladı ve bir iki kanat vurarak kanyon duvarından yükseklere tırmanmaya başladı. Kanatlarını çırpıp yükseldikçe altındaki dünya da hızla küçülüyor, görüş alanına yepyeni bir dünya girmeye başlıyordu. Bu dünya annesinin ve babasının, onlardan önceki atalarının hep yaşadığı, avlandığı ve ait olduğu dünyaydı. Burası Munzurlardı. Yeni uçmaya başlayan kartal yavrusunun her kanat darbesinde altındaki dağlar yeni dağlarla buluşuyor, gittikçe silsile şeklinde uzayan ve genişleyen bu dünyanın tepesinde uçan erişkin kartallara biraz daha yaklaşarak onlar gibi dönüp duruyordu. Yeni tadına vardığı özgürlüğünü çığırarak ilan ederken birden içindeki vahşi ruh aşağıda gördüğü küçük bir hayvan ile kışkırdı. İçinden gelen sesi dinleyerek kendi doğasının dediğini yaptı: O yöne doğru süzüldü ve avının üzerine ok gibi atıldı. Bu onun ilk avıydı. Tavşan yavrusu küçük kartalı fark ettiğinde kendisi için artık çok geçti. Bir anda etine saplanan pençelerin havalandırması ile kendini yerden metrelerce yukarıda buldu. Küçük kartal sıkı sıkı yakaladığı avını kanyon duvarındaki yuvasına taşırken sevinçli ve kibirli gözlerle diğer yuvalara baktı. Daha bir kaç saat önce çekingen bir şekilde kendini boşluğa atıp yuvanın önünde acemice uçan küçük kartalın yuvaya pençelerinin arasında bir av taşıyarak döndüğünü gören kartal yavruları arkadaşlarını kanatlarını çırpıp çığlıklar atarak karşıladılar. Kendileri de yarın ya da öbür gün yuvadan özgürlüğe uçacaklarını biliyorlardı. İçlerindeki vahşi ruh bir an önce uçmaya başlayıp özgürce beslenmeleri için damarlarını şimdiden kızıştırmaya başlamıştı. Bugün bir kartal özgürlüğünü ilan etmişti ama yarın ve sonraki günler bir çok kartal hep birden erişkinliğe ilk adımlarını atıp gökyüzüne kanat açacaklardı.