KÖTÜLÜK ZAMANI'ndan alıntı:

Şeytanı Uyandırmak

Londra’da bir kış mevsimi için oldukça güzel bir gündü. Günün güzel olduğunu otel odamın perdesinin aralığından sızan gün ışığının yüzümü sıcak sıcak yalamaya başlamasıyla fark ettim. Hâlâ yataktaydım ve kalkmakta zorlanıyordum. Dün gece neredeyse sabaha karşı eve dönmüştüm ve belki de hâlâ sarhoştum, ancak bunu ayağa kalkmadan anlayamazdım. Eğlence, içki ve dansla süregelip hortlakların Londra’nın sisli mezarlarına döndüğü saatlerde sona eren gecenin ardından beklendiği gibi ne kulaklarım çınlıyor, ne de başım ağrıyordu. Kirpiklerimin arasından baktığımda gün ışığının loş ve soğuk odanın ortasında içinde tozlar uçuşan ince bir duvar gibi havada asılı olduğunu gördüm. Hafifçe gerinerek önce sağ gözümü, sonra da sol gözümü aralayıp dün gecenin mahmurluğuyla ağzımı alabildiğine açarak arsız bir çocuk gibi esnedim. Gün ışığı öyle parlaktı ki koyu bordo kadife perdelerin gerisinde sanki alev alev yanan bir dünya vardı. Londra’daki bu son günümü kendime ayıracağıma söz vermiştim. Dışarıdaki ışıl ışıl dünya, biliyorum, beni çağırıyordu, kalkıp pencereye giderek ona merhaba demek istiyordum. Saatime baktım, onbirbuçuktu. Daha fazla miskinlik günü kaçırmama neden olacaktı. Yavaşça yataktan doğrularak ayaklarımı yere sarkıttım. Sıcak yorganın altından açığa çıkan çıplak bedenimdeki tüylerin ürpermesine aldırış etmeden terliklerimi ayağıma geçirip pencereye doğru yürüdüm. Perdeleri kanatlarından tutarak iki yana savurunca parlak gün ışığı birden gözlerimi kamaştırdı. Adeta ışık tuzağına yakalanmış bir vampir gibi gözlerimi kaçırarak başımı geriye attım. Evet, hâlâ bir parça sarhoştum. Hızlıca bir duş alıp tekrar yatak odasına geri dönerken sanki yetişecek bir randevum varmış gibi yersiz bir telaş içinde olduğumu hissettim. Yine de kendimi bir an önce dışarı atmak için içimde dayanılmaz bir arzu olmadığını söyleyemezdim.